Op deze website nemen wij vaak opmerkelijke artikelen over uit de media. Afgewisseld met eigen artikelen en informatie. Op zaterdag wordt er ruimte gemaakt voor een eerder geplaatst artikel onder de naam Uit de oude doos. Ook kunnen artikelen naar ons toe gezonden worden, die wij na beoordeling eventueel plaatsen. Alle (door ons geplaatste) artikelen en afbeeldingen mogen zonder onze toestemming overgenomen worden. Wel stellen wij dan prijs op bronvermelding.

eurabie@gmail.com

De Hamas is net als Mohammed bereid een bestand in het Midden-Oosten te sluiten, let wel net als Mohammed, die in het plaatsje Hudaibiya een wapenstilstand afsprak met zijn vijanden, een hoedna genaamd. Twee jaar voordat het bestand eindigde, waren de legers van Mohammed weer op volle sterkte en verbrak hij de wapenstilstand en versloeg hij zijn vijanden. Deze hoedna mag volgens Mohammed tegen niet moslims verbroken worden. Volgens de Koran is een Joodse staat in het Midden Oosten onmogelijk en zal een bestand gesloten met de Hamas altijd een hoedna bestand zijn. En met deze mensen willen sommige leden uit de tweede kamer afspraken maken? Of je moet vreselijk dom, anti Semitisch en voorstander van de vernietiging van de staat Israël zijn.

 

Het antisemitisme dat momenteel Europa treft, is een gecontroleerde poging, geleid door de politieke en intellectuele elite van Europa, gedreven door een pact, gesloten tussen de Europese Gemeenschap en de Arabische Liga.
Na de Jom Kippoer oorlog in 1973 en de daaropvolgende oliecrisis, gelanceerd door de Arabische landen, leidde Frankrijk de EG in de Euro-Arabische Dialoog (EAD). In ruil voor garanties aan Europa dat zij het recht zouden krijgen de economische mogelijkheden en de olie van de Arabische landen te ontwikkelen, stemde de EG (en later de EU) erin toe zich in de strijd rondom Israël op te stellen aan de kant van de Arabische wereld.

 

 

Nooit zijn de Arabische mensen die in het gebied Palestina woonden, aangeduid met de naam Palestijnen. Minder nog is er ooit sprake geweest van een 'Palestijns volk'. Deze naam werd gebruikt voor de Joodse emigranten in dat gebied. Zo dienden er in het Britse leger in WO I en WO II vele Joodse bewoners van Palestina in de zgn. Palestijnse Brigades. Dus tot rond 1948 waren Palestijnen gewoon Joden. Dat is ook te zien in de protocollen van de UNO betreffende de zgn. Palestijnse kwestie.
Maar in 1948 verandert dat. Dan ontstaat, door het uitroepen van de Joodse staat Israël, het Palestijnse vluchtelingenprobleem. En plotseling heten nu de uit het land uitgeweken Arabieren 'Palestijnen'. De UNO heeft een definitie van deze term gegeven. Als 'Palestijn' wordt aangemerkt iedereen van Arabische afkomst, die sinds een bepaalde recente datum  in het land woonde.

 

 

Venlo, 6 september 1963) is een Nederlandse politicus en lid van de Tweede Kamer. Aanvankelijk was hij dit namens de VVD, waarvan hij in 1989 lid was geworden. Op 3 september 2004 stapte hij uit deze fractie, en richtte zijn eenmansfractie Groep Wilders op. De voortzetting daarvan was de Partij voor de Vrijheid, waarvan hij na de Tweede Kamerverkiezingen van november 2006 fractievoorzitter werd. Wilders is van oorsprong rooms-katholiek; hij liet zich evenwel uitschrijven uit de Kerkelijke registers toen hij volwassen werd. Na de voltooiing van zijn mavo- en havo-opleiding aan het R.K. St. Thomas College in Venlo, volgde Wilders een opleiding bij de Stichting Opleiding Sociale Verzekeringen te Amsterdam en werkte hij twee jaar in Israël. Ook haalde hij een aantal deelcertificaten voor rechtsgeleerdheid bij de Open Universiteit. Hij werkte enkele jaren bij de Ziekenfondsraad en de Sociale Verzekeringsraad.

In 1990 werd hij beleidsmedewerker sociale zaken en sociaal-economisch beleid en speechschrijver voor de Tweede Kamerfractie van de VVD. Hij deed dit tot hij in augustus 1998 Tweede Kamerlid voor de VVD werd.

Daarnaast zat hij van oktober 1997 tot augustus 1998 in de Utrechtse gemeenteraad.

Wilders is getrouwd met een Hongaarse vrouw. Ze heet Krisztina en werkt voor een Amerikaanse multinational in medische apparatuur. Op 31 juli 1992 traden zij in Boedapest in het huwelijk. Ze hebben geen kinderen.

Politieke koers

Wilders en de VVD
Binnen de VVD voer Wilders een 'rechtsere' (meer conservatief-liberale) koers, wat wrijving tussen hem en andere VVD'ers veroorzaakte. Eind augustus 2004 kwam dit tot een confrontatie als gevolg van twee gebeurtenissen. Ten eerste schreef Wilders een pamflet samen met zijn Markelose fractiegenoot Gert-Jan Oplaat waarin hij de nieuwe, rechtse koers beschreef die de VVD naar zijn idee zou moeten volgen. Ten tweede weigerde Wilders in te stemmen met de officiële mening van de fractie dat Turkije, wanneer dit land aan bepaalde voorwaarden voldoet, ooit EU-lid zou kunnen worden. Wilders wilde Turkije hoe dan ook uitsluiten en weigerde zich te onderwerpen aan de fractiediscipline. Dit was een principieel punt, want de VVD deelde haar mening met een ruime Kamermeerderheid en Wilders' tegenstem zou de besluitvorming niet beïnvloeden.

Afsplitsing: Groep Wilders
Op 2 september 2004 maakte Wilders bekend zich van de VVD-fractie te willen afscheiden. Hij besloot verder te gaan als eenmansfractie en koos daarvoor de naam Groep Wilders. Dit besluit viel niet goed bij de VVD. Omdat Wilders bij de verkiezingen onvoldoende voorkeurstemmen had verkregen om direct te zijn verkozen, vond een groot deel van de VVD dat hij zijn zetel moest afstaan aan de partij. Wilders honoreerde deze wens echter niet.

 

 

Peter Johannes Wilhelmus Siebelt (ca. 1946) is een Nederlandse publicist en beveiligingsexpert, die zichzelf omschrijft als "onderzoeksjournalist en internationaal deskundige op het gebied van politiek activisme en terrorisme".
Siebelt startte in 1976 met een eigen beveiligingsbedrijf; Siebelt Beveiliging BV. Hij adviseerde bedrijven bij bedrijfsbezettingen en dreigende stakingen. Ook bood hij risico-analyses aan met betrekking tot investeringen in omstreden landen als Israël en Zuid-Afrika. Hiervoor richtte hij het bedrijf Algemene Beveiligings Consultants BV (ABC) op.

In 1994 onthulde het onderzoeksbureau Jansen & Janssen dat Siebelt informatie verzamelde door bij tientallen organisaties, waaronder Parlementariërs tegen Apartheid en Pax Christi, oud papier op te halen en dit vervolgens op voor hem mogelijk interessante gegevens door te spitten. Hij deed dit in opdracht van bedrijven, maar bewaarde de gegevens ook in een eigen archief. Na de onthulling kon Siebelt deze werkwijze niet meer voortzetten. In zijn latere boeken baseert Siebelt zich vaak op de gegevens die hij op deze wijze verzamelde.

In 2003 werd Siebelts boek Eco Nostra, het netwerk achter Volkert van der Graaf uitgegeven. In dit boek beschrijft de auteur hoe een groot aantal milieu-actiegroepen nauwe banden met enerzijds universiteiten (vooral de Landbouwuniversiteit Wageningen) en anderzijds de hoogste regionen van de politiek zouden hebben. Hierbij poogt hij aan te tonen dat deze actiegroepen links georiënteerd zijn en duidelijke relaties met linkse politieke partijen als GroenLinks, de SP en de PvdA onderhouden. Ook in daarna volgende boeken tracht Siebelt uit de doeken te doen hoe er dwarsverbanden tussen het radicale actiewezen en de gerespecteerde maatschappelijke bovenlaag lopen. Niet alleen linkse politici maar ook prinses Mabel en de Rotterdamse dominee Hans Visser zijn onderwerp van zijn onderzoek. Siebelt ziet het door hem onderzochte netwerk als een 'spekkoek', waar een 'linkse' moordenaar als Volkert van der Graaf via via gelinkt wordt aan organisaties als de Postcodeloterij en NOVIB, en uiteindelijk aan politici als Ruud Lubbers en Kofi Annan.

In een interview in het Katholiek Nieuwsblad in januari 2003 zegt Siebelt dat hij bang was dat Pim Fortuyn nog voor 6 mei 2002 (de dag van de aanslag op Fortuyn) zou worden vermoord.[1] "GroenLinks en de Socialistische Partij, twee parlementaire vertegenwoordigers van de actiegroepen, hebben banden met allerlei buitenlandse terreurbewegingen. Dat bleek laatst nog toen de SP-Utrecht een ETA-lid uitnodigde voor een lezing.[2] Ik vreesde dat een terrorist tegen Pim zou worden ingeschakeld."

In november 2006 wordt Siebelt in De Telegraaf aangehaald als getuige-deskundige met betrekking op het onderzoek naar de moord op Louis Sévèke. Volgens Siebelt moet de dader achter de moord worden gezocht in politiekringen. Als één van de personen achter het boek De tragiek van de geheime dienst (1990), waarin persoonlijke gegevens van de Nederlandse veiligheidsdienst werden gepubliceerd, zou Sévèke een aantal mensen van de AIVD en de politie hebben geruïneerd. Familie en vrienden van Sévèke noemden dit pure speculatie.[3] Van de in 2007 als verdachte van de moord opgepakte Marcel Tega zijn geen banden met politie of veiligheidsdiensten bekend.[4] Tega was een bekende van Sévèke uit het krakersmilieu

 

Eurabië plaatje gemaakt door The West is the very best, druk op plaatje

De hele documentaire duurt ca.60 minuten en is als volgt verkrijgbaar: Maak een gift over , met vermelding van uw adres en het woord ” DVD islamisering” op uw overschrijving op: rekeningnummer: 6199795 tnv. St.GPM Amersfoort voor giften uit Nederland, van uit buitenland ook IBAN en BIC code vermelden. IBAN: NL42INGB0006199795 BIC: INGBNL2A

 

 

 

28 Augustus, Beursplein, Amsterdam Protestactie tegen de executie door steniging van de Iraanse Sakineh Mohammadi Ashtiani

Lees Iraanse moeder wacht doodstraf

Prof.mr.dr. Afshin Ellian (Teheran, 27 februari 1966) is een Nederlands rechtsgeleerde, filosoof en dichter. Hij is een expert in het internationaal strafrecht. Ellian is van Iraanse afkomst en heeft een Armeens-Christelijke achtergrond.

In 1989 kwam hij als politiek vluchteling naar Nederland. Als ervaringsdeskundige van de totalitaire, islamistische staat en de repressie van de plaatselijke interpretatie van de islam schrijft en commentarieert hij over de wereld in het algemeen en de Nederlandse samenleving in het bijzonder.

Ellian groeide op in Iran. Toen na de revolutie in Iran de linkse partij waartoe hij behoorde, verboden werd, kon hij kiezen tussen zich aangeven en meewerken met de veiligheidsdiensten of vluchten. Hij koos voor het laatste en vluchtte in 1983 naar Pakistan. Omdat hij daar het risico liep, naar Iran te worden teruggestuurd, vluchtte hij korte tijd later naar de Afghaanse hoofdstad Kabul, waar hij drie jaar geneeskunde studeerde. Hier leerde hij zijn vrouw kennen.

In 1989 werd hij geëvacueerd in een vliegtuig dat door de Verenigde Naties was gecharterd, en kwam in Nederland aan. Hier ging hij rechten studeren. In 1996 studeerde hij tegelijkertijd in drie richtingen af: staatsrecht, strafrecht en filosofie.

Aan de universiteit waar hij afstudeerde, de Katholieke Universiteit Brabant, bleef hij enige tijd verbonden als wetenschappelijk onderzoeker. Aan de Universiteit van Amsterdam werd hij docent strafrecht. Per 1 november 2003 is hij als universitair hoofddocent bij de afdeling Encyclopedie van de Rechtswetenschap verbonden aan de Universiteit Leiden.

In 2003 promoveerde Ellian op een onderzoek naar de Waarheids- en Verzoeningscommissie van Zuid-Afrika. Hij verdiepte zich in de spanning tussen het strafrecht en de verzoening. Hij concludeerde dat de commissie een volledig acceptabel tribunaal is, dat internationaal respect verdient.

Ellian heeft een column in NRC Handelsblad en is daarnaast een veelgevraagde gast in televisieprogramma's als Buitenhof, Netwerk en Nova.

Hij wijst er veelvuldig op dat men zich in het Westen te weinig bewust is van de unieke waarde van de democratische rechtsstaat en dat men zich (dus) te weinig weerbaar opstelt tegen bedreiging ervan door de politieke islam, door hem vaak aangeduid als het islamofascisme. Hij behoort ook tot de opiniemakers die persoonlijk beveiliging nodig hebben, al is hij niet ondergedoken.

 

Leon de Winter (1954) groeide op in ’s Hertogenbosch en bezocht midden jaren zeventig de Filmacademie in Amsterdam. De Winter maakte zijn literaire debuut in 1976 met de verhalenbundel Over de leegte in de wereld. Voor zijn romandebuut De verwording van de jonge Durer (1978) ontving hij de Reina Prinsen Geerligsprijs. Andere vroege titels van De Winter zijn Zoeken naar Eileen W. (1981), La Place de la Bastille (1981) en Vertraagde roman (1982). ‘In mijn eerste romans kwam geen jood voor,’ vertelde Leon de Winter in een interview. ‘Toen ik achtentwintig werd, dacht ik: Zo oud was mijn vader, toen de oorlog begon. Wat zou ik gedaan hebben? Wat zou ik geweten hebben? Wat zou ik gezien hebben? Hoe bang zou ik geweest zijn? Hoe zou ik overleefd hebben? Dat was een groot moment voor me, in 1982. Vervolgens heb ik vier jaar lang, tot Kaplan, geen letter geschreven.’
In 1986 maakte Leon de Winter de overstap naar De Bezige Bij, waar Kaplan verscheen. De de met veel vaart en humor geschreven roman gaat over de schrijver Leo Kaplan die lijdt aan een writer’s block en de onbedwingbare behoefte om vreemd te gaan. Het weerzien met een jeugdliefde roept niet alleen herinneringen wakker maar confronteert hem opnieuw met zijn joodse afkomst, die hij jarenlang heeft geprobeerd achter zich te laten. Kaplan was een groot succes en bleek het eerste deel van een aantal romans die met elkaar gemeen hebben dat ze handelen over de zoektocht naar oorsprong, naar de joodse identiteit en bovendien op een andere, toegankelijker wijze geschreven zijn dan zijn eerdere werk.

De Winter werd een bestsellerauteur, niet alleen in Nederland maar ook in het buitenland, met name in Duitsland waar hij een grote populariteit geniet. In 1990 verscheen de roman Hoffman’s honger, die vele malen werd herdrukt en in 1993 verfilmd voor de VPRO. Daarna volgden de romans SuperTex (1991), De ruimte van Sokolov (1992), Zionoco (1995) en het boekenweekgeschenk Serenade (1995). De roman De hemel van Hollywood (1997) werd verfilmd met Rod Steiger, Burt Reynolds en Tom Berenger. Leon de Winter tekende voor het scenario en de produktie. Samen met Eric Pleskow was hij het filmbedrijf Pleswin Entertainment Group begonnen, en het gezin De Winter verhuisde naar Hollywood. Na enige tijd keerde hij toch weer terug naar Nederland. In 2002, in het jaar dat Leon de Winter 25 jaar schrijver was, verscheen de roman God’s Gym, wederom een grote bestseller die door de critici buitengewoon gustig werd onthaald.

De Winter publiceert regelmatig opinieartikelen in het dagblad Trouw en tijdschriften Elsevier, Die Welt en Der Spiegel. In 2005 kreeg hij de Buber-Rosenzweig-Medaille, een onderscheiding voor zijn strijd tegen antisemitische en racistische tendensen. De Winter en Jessica Durlacher waren in 2005 gastdocenten aan de Universiteit van Berkeley in San Francisco.

 

 

 

 

Of laat reactie hier achter

 

Betekenis van woorden, die op deze site gebruikt worden

Dhabiha (Arabisch: ذَبِيْحَة) is de algemene term voor het aanduiden van de door de islam voorgeschreven wijze van slachten. Er zijn twee varianten van islamitische slacht: dhabh: doorsnijden van de keel (bij kleinvee/gevogelte en rundvee) en nahr: doorsnijden van de halsslagaders aan de basis van de nek (dromedarissen en rundvee). Over de toepassing van deze varianten bestaat geen eenheid van opvatting onder islamitische geleerden.  

 

Dhimmi (Arabisch: ذمّي ) is de traditionele aanduiding voor "niet-moslims" onder de sharia in een islamitisch land. Aanvankelijk verstond men onder dhimmi's de zogeheten 'mensen van het Boek' (joden en christenen) maar later werden ook andere niet-moslims ertoe gerekend, zoals zoroastristen, samaritanen, mandeanen en hindoes. De onderscheiden rechtspositie van deze groepen is een vorm van discriminatie op grond van godsdienst.

Niet-moslims die niet onder de islamitische wetgeving leven, worden door moslims harbi's genoemd.

Als laatste staat schafte het Ottomaanse rijk het dhimmi-systeem in 1908 in zijn geheel af, nadat reeds in 1856 met het Hatt-i Humayun een volledige gelijkberechtiging van niet-moslims in het vooruitzicht was gesteld.

 

Halal (Arabisch: حَلاَلْ: rein, toegestaan) is een islamitische term waarmee wordt aangegeven wat voor moslims toegestaan is. Het tegenovergestelde is in niet-juridische termen haram (Arabisch: حَرَامْ: onrein, verboden). Het gaat hierbij zowel om handelingen als producten.

Onder meer voor voedsel gelden speciale richtlijnen waar een moslim zich aan dient te houden. Deze regels zijn afgeleid uit de Koran, de Ahadith en daaruit afgeleide soenna.

Als men naar de fiqh kijkt, ziet men dat halal en haram géén tegenovergestelde van elkaar zijn.

 

Hadj (Arabisch: الحجّ) is de pelgrimstocht naar Mekka, een van de vijf zuilen van de islam. De hadj is verplicht voor alle gezonde, volwassen moslims die over voldoende geld beschikken. Voor mensen die om gezondheidsredenen niet kunnen gaan, of niet genoeg geld hebben, is het dus geen verplichting. Wel kan iemand die zelf de hadj al verricht heeft in naam van iemand gaan die daartoe niet in staat is, ook namens een overledene.

 

Hudna (of: Hoedna)

Oude Arabische stamgewoonte en term, die staakt-het-vuren of rust en kalmte betekent. Hudna is de naam voor de eerste stap in een verzoeningsproces en stamt uit de tijd van voor de islam.

Volgens de Arabische traditie mogen moslims met niet-moslims een hudna aangaan en die daarna op elk willekeurig moment weer verbreken. Volgens het islamitische recht moet een hudna met een niet-islamitische vijand altijd tot tien jaar gelimiteerd zijn.

 

Kasjroet (Hebreeuws: כשרות betekent "competentie") is het geheel van spijswetten dat in het jodendom bepaalt of voedsel wel of niet door joden gegeten mag worden. Voedsel dat aan deze spijswetten voldoet, wordt in het Nederlands traditioneel kosjer of koosjer genoemd

De basis voor kasjroet staat in de Thora, in Leviticus en Deuteronomium 14:3-21. Specifiek staat in Deuteronomium 14:6: "elk dier, dat gespleten hoeven heeft (beide hoeven geheel gekloofd) en herkauwt onder de dieren, mag je eten". Voor vissen geldt dat zij vinnen en schubben moeten hebben (Deut. 14:9) en ook mogen niet alle vogels worden gegeten. Verder is aas verboden, alsook insecten met vleugels. Het komt er dus op neer dat men wel rund, schaap, geit en hert mag eten maar niet kameel, varken, paard of haas. Ook paling, garnaal en kreeft zijn verboden.

Volgens de regels van kasjroet moeten goedgekeurde dieren onverdoofd en op rituele wijze worden geslacht, om aan de eisen van kasjroet te voldoen. Dit noemt men sjechita. Hierbij moeten de messen vlijmscherp en kaarsrecht zijn om het dier onmiddellijk te kunnen doden, waarna al het bloed, wat nog niet bij de halssnede het lichaam heeft verlaten, verwijderd wordt door het vlees veelvuldig te zouten; de consumptie van bloed is namelijk strikt verboden.

 

Schengen
Het Verdrag van Schengen is een overeenkomsten tussen een aantal Europese landen om het vrije verkeer van personen mogelijk te maken. De verdragen zijn genoemd naar de plaats van ondertekening, het Luxemburgse Schengen.  

 

Soera (Arabisch: سورة, ook gespeld Sura, meervoud soewar) is een hoofdstuk in de Koran, het heilige boek van de islam. Een soera bestaat uit meerdere verzen (ayat of ayah).  

 

Takiyya of Taqqiyya (التقية - 'vrees, verdediging’) (ook gespeld als Taqiyya/Takiyyah/Taqiya/Tuqya) geldt in de islamitische traditie van sjiieten, ismaëlieten en Druzen als een toegestane gedragsregel om het geloof onder bedreiging of dwang te verbergen. Takiyya is een theologisch concept binnen de islam, het komt voort uit het sjiisme. Taqiyya betekent 'zich beschermen tegen'. Het leerstuk staat moslims toe om hun geloof te verbergen of loochenen als ze bedreigd of vervolgd worden.

 

Sam van Rooy & Wim van Rooy - De Islam. Kritische Essays over een Politieke Religie

 

 

 Bob Smalhout (Amsterdam, 27 oktober 1927) is een Nederlandse anesthesioloog, emeritus hoogleraar, columnist en publicist. Zijn vader Elie Smalhout (1889-1939) was tekenaar, grafisch vormgever en tekenleraar. Levensloop Na de hbs studeerde Smalhout van 1946 tot 1956 geneeskunde aan de Universiteit van Amsterdam. Van 1956 tot 1960 volgde hij de opleiding anesthesiologie in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis in Amsterdam en het Academisch Ziekenhuis Utrecht. Smalhout promoveerde in 1967 aan de Universiteit van Amsterdam. Smalhout was lijsttrekker bij de Eerste Kamerverkiezingen in 2003 voor de LPF. Hij trok zich echter voor de verkiezingen terug omdat hij anders zijn column in De Telegraaf zou moeten opgeven. De nummer twee op de lijst, Rob Hessing, werd formeel met voorkeurstemmen gekozen. Smalhout heeft een joods-christelijke achtergrond; zijn vader was liberaal-joods en zijn moeder hervormd. Zelf ziet hij zich als een mengeling van beide godsdiensten. Hij staat bekend als een Bijbelkenner en heeft er veel over geschreven. De politie maakte op 5 juni 2010 bekend dat er in zijn woning in Bosch en Duin een automatisch vuurwapen en drie handvuurwapens zijn gevonden waarvoor hij geen vergunning had. Professor Smalhout is gearresteerd, maar werd om medische redenen voorlopig vrijgelaten. Hij wordt verdacht van verboden wapenbezit.  
 

Carel Brendel (1949, De Bilt) is auteur vanHet verraad van links. Hij werkte meer dan 35 jaar als dagbladjournalist. Hij behaalde zijn diploma gymnasium B op het Amersfoorts Lyceum. Daarna volgde hij een opleiding aan de School voor de Journalistiek in Utrecht. Na diverse werkzaamheden (onder meer als vrachtwagenchauffeur) begon hij in 1973 als sportverslaggever bij Het Parool. Als lid van de Amsterdamse stadsredactie volgde hij in 1980 de krakersopstand in de Vondelstraat en de inhuldiging van koningin Beatrix. Eind 1984 werd hij redactioneel medewerker van Vrij Nederland. Hij schreef daar de bijlage De stakers van 1955, een historische reconstructie van de Amsterdamse ambtenarenstaking van 1955. In december 1985 werd hij redacteur binnenland/buitenland van de Amersfoortse Courant. Sinds mei 1987 werkt Brendel voor het AD (Algemeen Dagblad)in diverse functies. Hij was plaatsvervangend chef bijlagen, vormde met collega Theo Gerritse een journalistiek onderzoeksteam, verzorgde de wekelijkse pagina Keerpunt over maatschappelijke en geestelijke zaken, was algemeen verslaggever en opinieredacteur. Voor het AD maakte hij diverse reportages in Oost-Europa in de jaren na de val van de Berlijnse Muur. Tegenwoordig werkt hij als (parttime-) verslaggever voor de weekendbijlage. Brendel heeft meegewerkt aan diverse historische fotoboeken van Uitgeverij Waanders: over de jaren ’40, ’60.’70 en ’80. Hij was een van de auteurs van het Socialistenboek, dat Waanders in 2008 publiceerde in samenwerking met het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis. Het verraad van linksschreef Brendel in 2007 uit ergernis over de opstelling van progressief Nederland tegenover intolerante uitingen van de islam. Het boek behandelt de verhouding tussen godsdienst en socialisme in Nederland, van de vrijdenker en afvallige predikant Domela Nieuwenhuis tot de huidige tijd. In oktober 2008 kwam een vernieuwde tweede druk uit. Als vervolg op zijn boek heeft Brendel een eigen website gemaakt met actuele artikelen.

 

 Het verraad van links

 

 

 

  

 

Link(s)e Soep

Pat Condell Freedom to speech

Arabische naam: Al-Ikhwan Al-Moslemun (of: Moslemoon). Fundamentalistische islamitische politieke, sociale en terreurorganisatie. Oorspronkelijk afkomstig uit Egypte, maar vandaag met vertakkingen in 70 landen. Officiële Engelstalige website: http://www.ikhwanweb.com/ Oplossing De organisatie werd opgericht in 1928, door de Egyptische onderwijzer Hassan al-Banna. In zijn ouderlijk huis kwamen hij en zijn vrienden geregeld in de nachtelijke uurtjes bijeen. Ze spraken over het Midden-Oosten, de val van het Ottomaanse Rijk en de islam. De groep vond dat er ‘iets gedaan moet worden’. Al-Banna was de meest charismatische en tevens de meest extremistische persoonlijkheid van de groep. Hij besloot tot de oprichting van de broederschap en wees zichzelf aan als leider, de directeur-generaal. ‘Islam is de oplossing’ werd de slagzin van de Moslimbroederschap. Ideaal Het doel van de organisatie was en is de terugkeer naar het Groot-Islamitische Rijk. Het Westen wordt als de vijand beschouwd, omdat het de Arabische wereld bezet en met haar cultuur een bedreiging vormt voor de Arabische cultuur. Om haar doel te bereiken meent de organisatie dat educatie en informatie de belangrijkste middelen zijn. Daarnaast moet liefdadigheidswerk worden verricht ten behoeve van de gemeenschap. Sociaal Toen de Moslimbroederschap eenmaal de massa achter zich had werd het tijd voor de volgende stap. De Jihad tegen het westen kon beginnen. Om zijn boodschap over te brengen huurde Al-Banna een koffiehuis af waar hij speeches gaf. Hij had succes. Binnen zes jaar waren er vijftig afdelingen in het land en honderdduizenden leden. De organisatie bouwde moskeeën, richtte sportclubs op en deed aan liefdadigheidswerk voor de armen. Verspreiding Arabieren die in deze tijd naar Egypte kwamen werden aangestoken door de idee. Dit heeft de oprichting van de Moslimbroederschap in andere landen tot gevolg. De organisatie vond haar weg naar Syrië, Jordanië, Soedan en Palestina. Anwar al-Sadat, de latere president van Egypte, was een groot bewonderaar van Al-Banna. Sadat, op dat moment officier in het Egyptische leger, wilde Al-Banna uitnodigen om te spreken voor zijn soldaten. De Egyptische geheime dienst verbood de komst van de jonge oprichter van de Moslimbroederschap. Sadat woonde zijn bijeenkomsten in het geheim bij. Hij geloofde in de oprechtheid van de man. Extreem Intussen was binnen de organisatie een geheime vleugel ontstaan. In de kelders van moskeeën kwamen cellen bijeen, die in het geheim wapens kochten, soldaten opleidden en moordcommando’s vormden. De organisatie was geïnfiltreerd in het leger. Op die manier kon de geheime afdeling zich bewapenen. De leden van de clandestiene cellen legden een eed af met in de ene hand de Koran en in de andere een pistool. Hun slagzin was: ‘ Allah is ons doel, Mohammed onze leider, de Koran is onze wet, de Jihad is ons pad, dood in de naam van Allah ons bevel.’ De leden werden opgeleid om te doden en om deel te nemen in zelfmoordcommando’s. Actie Tijdens WO2 wekten de Engelse soldaten die naar Egypte werden gestuurd, weerzin op bij Al-Banna. In 1942 besloot hij dat het tijd werd de Moslimbroederschap naar een hoger niveau te tillen. Hij kreeg goedkeuring om de organisatie mee te laten doen aan de verkiezingen. De verkiezingen van 1945 brachten de partij geen overwinning. Dit was het teken dat de organisatie over moest gaan op gewapende strijd. Demonstraties, terreuracties en bedreigingen zorgden ervoor dat de broederschap buiten de wet werd geplaatst. Leden werden naar Palestina gestuurd om daar te helpen bij het opzetten van terreurorganisaties. Geweld In 1949 werd Al-Banna door de Egyptische veiligheidsdienst vermoord. Twee jaar later werd de broederschap weer gelimiteerd toegestaan. Toen koning Farouk zijn macht verloor leek dat goed nieuws voor de organisatie, maar zijn opvolgers verboden de broederschap opnieuw. In 1954 pleegde één van de leden een aanslag op president Nasser. De aanslag mislukte. Nasser beloofde terug te slaan. Dit betekende het begin van extremisme in ondergrondse kringen. Geweld en terreur waren vanaf nu de middelen. Een prominente figuur binnen de organisatie werd nu Said Qutb (of Sayyid Qoetb of Koetb). Volgens sommige commentatoren was hij een belangrijk inspirator voor Osama bin Laden. Hij werd in 1966 geëxecuteerd. Vertakkingen Toen Sadat aan de macht kwam gaf hij de organisatie weer meer vrijheden. Het leek even of de groep het geweld achter zich liet, maar dat was een vergissing. Vooral in de steden, onder studenten en armen, groeide de populariteit van de organisatie. Ook werden nieuwe terroristische organisaties opgericht, uit ontevredenheid over de broederschap. Dit had een nieuwe stroom van geweld tot gevolg, dit keer niet alleen ingegeven door de broederschap, maar ook door andere fundamentalistische organisaties. Inspirator Volgens Midden-Oostendeskundigen en terreurspecialisten is de groep een belangrijke inspirator van het Palestijnse verzet tegen Israël. Hamas zou de Palestijnse en Hezbollah de Libanese afsplitsing zijn van de Moslimbroederschap. Ook schijnen diverse minder bekende terroristische splintergroepen door de groep te worden geïnspireerd en gesteund. De groep heeft vertakkingen in alle Arabische landen, opereert volgens de eigen site ‘aangepast aan de situatie per land’ en doet ook in de VS van zich spreken. In 2005 weet de MB spectaculaire resultaten te boeken bij verkiezingen in Egypte. In mei 2007 wordt in Egypte een militair proces gevoerd tegen veertig leiders van de organisatie. Dreiging Over de vraag hoe gevaarlijk de Moslimbroederschap is voor het Westen, zijn de meningen verdeeld. Zo verklaart burgemeester Cohen van Amsterdam in mei 2007 dat het met de dreiging wel meevalt. Hij doet de uitspraak in het kader van de omstreden bouw van de Westermoskee. Ook uit Amerika komen geluiden dat het verstandig zou zijn met de MB te gaan praten, onder het motto: ‘Het is beter te tonen dat we democratie serieus nemen dan dat we de Egyptische en andere Arabische dictaturen blijven steunen’.

Have Sex with Her Husband